Search Engine & directory se.gr :: http://se.gr ::

 

Σολομώς Διονύσιος (1798 - 1857)
 
Ο εθνικός ποιητής της νεότερης Ελλάδας, γεννήθηκε στη Ζάκυνθο και πέθανε στην Κέρκυρα, από εγκεφαλική συμφόρηση, σε ηλικία 59 ετών. Ήταν γιος του κόμητα Νικολάου Σολωμού και της Αγγελικής Νίκολα, μιας κοπέλας λαϊκής καταγωγής, που ο πατέρας του τη παντρεύτηκε μόλις κατά την προτεραία του θανάτου του (το 1807).
Μεταξύ των πρώτων δασκάλων του Σολωμού στη Ζάκυνθο ήταν ο Νικόλαος Κασιμάτης και ο Αντώνιος Μαρτελάος. Μετά τον σε ηλικία 9 μόνο ετών απορφανισμό του, ο κηδεμόνας του νικόλαος Μεσσαλλάς τον έστειλε στην Ιταλία για σπουδές. Εκεί δε αφού τέλειωσε τα γυμνασιακά και λυκειακά εγκύκλια μαθήματά του, γράφτηκε στη νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Παβίας. Αλλά, στο τελευταίο έτος της, την άφησε για να γυρίσει (το 1818) στη Ζάκυνθο.
Στο μεταξύ είχε αρχίσει να ασχολείται με την ποίηση, γράφοντας όμως τα ποιήματά του μόνο στα Ιταλικά.
Αποφασιστική σημασία, για τη μεταστροφή του προς την πάτρια Ελληνική μας γλώσσα, τη μελέτη της αρχαιοελληνικής γραμματείας και την έξαψή του πατριωτισμού του, έπαιξαν δύο κύριοι και βασικοί παράγοντες: α) Η επίδραση του φίλου του γνωστού λόγιου Ιακώβου Πολυλά και β) Η επίσκεψη στη Ζάκυνθο του κατοπινού ιστορικού της επανάστασης του `21 Σπυρίδωνα Τρικούπη, ο οποίος τελικά και τον έπεισε να αφήσει τα Ιταλικά και να αφοσιωθεί σε στιχουργία ποιημάτων στην καθομιλουμένη Ελληνική μας γλώσσα.
Το 1822 ο ποιητής – για λόγους που δεν έχουν εξακριβωθεί – έφυγε από τη γενέτειρά του Ζάκυνθο και πήγε οριστικά στην Κέρκυρα, όπου εγκαταστάθηκε και έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Στη νήσο των Φαιάκων ο Σολωμός έγινε ο πνευματικός ηγέτης της ντόπιας διανόησης, που ήταν τότε ιδιαίτερα σημαντική.
Μεταξύ των έργων του εθνικού μας ποιητή θα διακρίνουμε τα παρακάτω:
1) Τον `Ύμνον προς την Ελευθερίαν`, τον οποίο μελοποίησε ο φίλος του μουσουργός Νικόλαος Μάντζαρος και ο οποίος, με διάταγμα του 1864, (σύγχρονα με την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα), καθιερώθηκε ως Εθνικός μας Ύμνος.
2) Την `Τρελή μάνα` και τα `Δύο αδέρφια`, που τα έγραψε γύρω στα 1821, μετά την εγκατάλειψη της μέχρι τότε χρησιμοποιούμενης από αυτόν ιταλικής γλώσσας.
3) Την `Ωδή εις το θάνατο του Λορντ Μπάυρον`.
4) Το αριστοτεχνικό εξάστιχο επίγραμμα `Η καταστροφή των Ψαρών`, που μας θυμίζει επίγραμμα του Σιμωνίδη.
5) Το ποίημα του `εις μοναζήν`.
6) Το έργο του `Ο Λάμπρος`, του οποίου έχουμε μόνο ορισμένα αποσπάσματα του.
7) Το άλλο ποίημά του `Ο Κρητικός`, που μόνο ένα απόσπασμα διασώθηκε.
8) Τη `Φαρμακωμένη στο Άδη`.
9) Τα τρία σχεδιάσματα του μεγάλου έργου του `Ελεύθεροι Πολιορκημένοι`, το οποίο θεωρείται σαν το πιο μεστό, ώριμο και μεγαλοπρεπές από όλα τα άλλα. Αν όμως και τον απασχόλησε επί 30 περίπου χρόνια, δεν κατόρθωσε να το ολοκληρώσει ποτέ, πλείστα δε όσα τμήματά του χάθηκαν μετά το θάνατο του ποιητή.
10) Τον περίφημο `Διάλογο` του, στον οποίο ο Σολωμός υπεραμύνεται της ζωντανής γλώσσας του λαού, συνδέοντας τη με το ιδανικό της εθνικής μας ανεξαρτησίας.
11) Τέλος, αρκετά ποιήματα του στην Ιταλική, που τα έγραψε μεταξύ των ετών 1847 και 1851 και που μεταφράστηκαν στη γλώσσα μας από τον ποιητή Γ. Καλοσγούρο.
Τα κύρια ποιητικά προσόντα του Σολωμικού έργου είναι: Η βαθιά ειλικρινής αισθηματικότητά του, η πλουσιότατη φαντασία του δημιουργού του, που εκδηλώνεται σ` αυτό, ανερχόμενη πολλές φορές, σε ύψη ιδανικά και δυσθεώρητα για τον κοινό οφθαλμό, η δύναμη και ενάργεια των εικόνων του, η συναίσθηση της μουσικότητας της λέξης και της αρμονίας της φράσης, καθώς και η διάχυτη αγάπη του ποιητή του, τόσο προς τον άνθρωπο, όσο και προς τη φύση και το κάλλος γενικά.