????? ?a? p???s? domain names, web sites :: http://www.ati-advertising.com/default_gr.php ::

 

Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος (1851 - 1911)
 
Ο `κοσμοκαλόγερος` ή `άγιος των γραμμάτων μας`, όπως χαρακτηριστικά τον έχουν αποκαλέσει, γεννήθηκε στη νήσο Σκιάθο, όπου και πέθανε, σε ηλικία 60 ετών.
Ο πατέρας του ήταν ιερέας και ονομαζόταν Αδαμάντιος εξού και πήρε το επώνυμό του Παπαδιαμάντης. Οι γονείς του είχαν έξι παιδιά (2 αγόρια και 4 κορίτσια), από δε τις αδελφές του, οι τρεις έμειναν ανύπαντρες, όπως κι ο ίδιος άλλωστε.
Καθώς γράφει σχετικά στην αυτοβιογραφία του, από μικρός ζωγράφιζε εικόνες αγίων και του άρεσε να γίνει κληρικός. Αλλά ο πατέρας του- παρότι ιερωμένος – ήθελε να τον δει σκολάρχη και όχι ρασοφόρο.
Γι` αυτό, αφού τέλειωσε το Γυμνάσιο, γράφτηκε στη φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου, αλλά είτε από φυσική προσωπική δειλία του είτε γιατί τον τράβηξαν στο μεταξύ η δημοσιογραφία και η συγγραφή, απέφυγε στο να πάει κάποτε να δώσει εξετάσεις (τμηματικές ή πτυχιακές).
Όταν ήταν ακόμη παιδί, δεν έκανε τίποτε άλλο απ` το να μελετά διαρκώς άλλωστε πολλές φορές κι ο ίδιος είχε πει ότι: `Εγώ γεννήθηκα για να γράφω και να διαβάζω μόνο`.
Τον πρώτο καιρό, μετά την άφιξή του στην Αθήνα, πέρασε πολύ δύσκολες ημέρες χωρίς εργασίαΧ με αποτέλεσμα να τον πνίξουν κυριολεκτικά τα χρέη. Στα μαγειρεία είχαν πάει πια να του κάνουν πιστώσεις, το ενοίκιο του δωματίου ου έμεινε απλήρωτο, κι όταν συνέβαινε να τον πάρουν σε κάποια εφημερίδα, δούλευε σ` αυτή σαν σκλάβος, όχι μόνο για να πληρώσει τα χρωστημιά του, αλλά και για να στείλει κάτι στο νησί του, στις αδελφές του. Κατοικούσε στην περιοχή του Ψυρρή και στην Πλάκα, σε φτωχοδωμάτια υπόγεια, μικρά και ανθυγιεινά.
Τα πρώτα βήματά του στον χώρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας τα έκανε μυθιστορήματα ιστορικού περιεχομένου, που τα δημοσίευσε, με τη μορφή επιφυλλίδων, σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής. Έτσι είδαν το φως: `Η μετανάστις` (1879 – 1880), `Οι Έμποροι των εθνών` (1881 – 1883), `Η γυφτοπούλα` (1884), και ο `Χρήστος Μηλιόνης` (1885).
Κατόπιν καταπιάστηκε με το είδος εκείνο, το οποίο κύρια και βασικά του έδωσε τη λογοτεχνική του φήμη, το διήγημα. Ξεκίνησε από Χριστουγεννιάτικα και Πασχαλινά διηγήματα, όπου, με γλαφυρότητα και ύφος ιδιαίτερο, περιέγραφε τα ήθη και τα έθιμα της Σκιάθου κατά τις χρονιάρες μέρεςΧ με αποτέλεσμα, τα τέτοιου είδους διηγήματα να καθιερωθούν έκτοτε περίπου σαν θεσμός στον Τύπο της Αθήνας. Σωστά δε έχει παρατηρηθεί πως: `Ο Παπαδιαμάντης είναι από τους πρώτους που έφεραν το νεοελληνικό μας διήγημα από την πόλη στο χωριό`.
Τα πιο γνωστά από τα διηγήματά του είναι τα εξής: `Το χριστόψωμο`, `Όνειρο στο κύμα`, `Υπό την βασιλικά δρυν`, `Φτωχός άγιος`, `Νοσταλγός`, `Το μοιρολόγι της φώκιας`, `Ο Αμερικανός`, `Πάσχα ρωμείκο`, `Ο αλιβάνιστος`, `Οι χαλασοχώρηδες`, `Η σταχτομαζώχτρα` και πάρα πολλά άλλα, που τον τοποθέτησαν στη ζηλευτή θέση, την οποία μέχρι σήμερα ακόμη κατέχει στην όλη νεοελληνική μας γραμματεία.
Από τα τελευταία έργα του Παπαδιαμάντη είναι και το ψυχογραφικό μυθιστόρημα του `Η φόνισσα`, με το οποίο πραγμάτωσε μια πολύ βαθιά τομή στα γενικά προβλήματα της επαρχιακής Ελλάδας, θίγοντας συνάμα ένα από τα πιο αγχώδη θέματά της, που δεν είναι άλλο από το της αποκατάστασης των κοριτσιών και της `καταραμένης`` προίκας. Στη `Φόνισσα` ο συγγραφέας βρίσκεται πια στην ωριμότητα της λογοτεχνικής απόδοσης του, μας δίνει δε μερικές υπέροχες περιγραφές της φύσης και μια άψογη αρχιτεκτονική πλοκή, που ολοένα και περισσότερο τραβάει το ενδιαφέρον των αναγνωστών. Είναι ένα μικρό αριστούργημα ένα λαμπρό σύνολο, ένα έργο πραγματικά προδρομικό για την κατοπινή λογοτεχνία μας.
Αλλά η πνευματική παραγωγή του Σκιαθίτη λογοτέχνη δεν εξαντλείται ως εδώ. Διότι έγραψε ακόμη φιλολογικά, θρησκευτικά και μουσικολογικά άρθρα, ακολουθίες σε αγίους, ύμνους κ.λπ. Έκανε επίσης μεταφράσεις ξένων λογοτεχνημάτων από τα αγγλικά (έργων του ΝΤΟΣΤΟΓΕΦΣΚΥ, του Μαρκ Τουαίν, του Αλέξανδρου Δουμά κ.α.)