Search Engine & directory se.gr :: http://www.se.gr/gr/add-url.php ::

 

Ντοστογέφσκυ Φιοντός Μιχαήλοβιτς (1821 - 1881)
 
Ο μεγαλοφυής αυτός Ρώσος συγγραφέας μυθιστορημάτων γεννήθηκε στη Μόσχα και πέθανε στην τότε πρωτεύουσα της χώρας του Πετρούπολη (το σημερινό Λένινγκραντ), σε ηλικία 60 ετών.
Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός γιατρός – διευθυντής του Μοσχοβίτικου νοσοκομείου `Αγία Μαρίνα`.
Το 1837 μπήκε στη στρατιωτική Σχολή μηχανικού, απ` όπου βγήκε αξιωματικός. Το 1849 όμως τον έπιασαν ως μέτοχο στην τότε αντιτσαρική συνωμοσία Πετροσσέβσκυ και τον καταδίκασαν σε θάνατο με απαγχονισμό. Αλλά – την τελευταία ακριβώς στιγμή προ της εκτέλεσής του – η ποινή του μετατράπηκε σε πολυετή καταναγκαστικά έργα στην αχανή παγωμένη έκταση της Σιβηρίας.
Συνολικά έμεινε εκεί μέχρι το έτος 1859, δηλαδή επί ολόκληρη δεκαετία, μετά το τέλος της οποίας και μετά το θάνατο του Τσάρου Νικόλαου Α΄, απελευθερώθηκε κι γύρισε στη Ρωσική πρωτεύουσα.
Κατά τα χρόνια που έμεινε κατάδικος στη Σιβηρία η υγεία του κλονίστηκε πάρα πολύ, τα ευπαθή πάντοτε νεύρα του διαταράχτηκαν, συχνά δε καταλαμβανόταν από κρίσεις επιληψίας. Και γενικά έγινες ένας εντελώς άλλος άνθρωπος. Παράλληλα, ζώντας εκεί ανάμεσα σε ποινικούς κρατούμενους, του δόθηκε η ευκαιρία να παρατηρήσει τη ζωή τους και να εμβαθύνει τα μέγιστα στην ψυχολογία τους.
Το αποτέλεσμα δε ήταν ότι τα δύο αυτά πράγματα (δηλαδή ο κλονισμός της υγείας του και οι γνώσεις που απόκτησε για τους κακούργους) άσκησαν μετά τρανή επίδραση σ` όλο το έργο του και σ` όλους τους τύπους των ηρώων του, που εμφανίζονται μέσα σε αυτό.
Ο ΝΤΟΣΤΟΓΕΦΣΚΥ, ως συγγραφέας, διαφέρει ριζικά και βασικότατα από τους άλλους συναδέλφους του ολόκληρου του κόσμου. Γιατί ήρωες των έργων του είναι οι ταπεινοί, οι δυστυχισμένοι, οι απόκληροι της κοινωνίας, οι ηλίθιοι, οι εγκαταλελειμμένοι στα πάθη τους εγκληματίες, οι βράζοντες στα καζάνια της επίγειας κόλασης και οι μυστικοπαθείς.
Τα σπουδαιότερα έργα του μεγάλου αυτού Ρώσου διανοητή είναι τα εξής: `Ο φτωχόκοσμος` (1844), `Ταπεινοί και καταφρονημένοι`, `Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων` (1861), το περίφημο του `Έγκλημα και τιμωρία`, `Ο παίχτης` και τέλος τα δύο ανεπανάληπτα αριστουργήματά του `Ο ηλίθιος` και οι `Αδελφοί Καραμαζώφ`, που του έδωσαν μια από τις πρώτες θέσεις όχι μόνο στη Ρωσική αλλά και γενικά στην παγκόσμια λογοτεχνία.