Filtra Nerou.gr :: http://filtranerou.gr/ ::

 

Μυριβήλης Στρατής
 
Ο αξιόλογος αυτός Έλληνας πεζογράφος, της γενιάς του ’30 γεννήθηκε το 1892 στο χωριό Σκαμνία της Μυτιλήνης και το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Ευστράτιος Σταματόπουλος.
Από τα γυμνασιακά κόμη χρόνια του εκδήλωσε κάποιου τοπικού περιοδικού ένα διήγημα του, με τον τίτλο «Το άσπρο στεφάνι», το οποίο και βραβεύτηκε μετά. Το γεγονός δε αυτό τόνωσε περισσότερο ακόμη τη φιλοδοξία του, μέχρι σημείου ώστε ύστερα από λίγο έφυγε για την Αθήνα, με σκοπό να γίνει δημοσιογράφος και να παρακολουθήσει νομικές σπουδές.
Στο μεταξύ ξέσπασε ο πόλεμος, κι ο Μυριβήλης, παρατώντας τη δουλειά τους την εφημερίδα «Πατρίς» και τα φοιτητικά θρανία του, πήγε και κατατάχθηκε ως εθελοντής.
Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους ξαναγύρισε στο απελευθερωμένο πια νησί του, όπου εξακολουθούσε τόσο τη δημοσιογραφική όσο και την εν γενεί λογοτεχνική του δράση, βγάζοντας τη συλλογή διηγημάτων με τον τίτλο «Κόκκινες ιστορίες».
Στο τέλος του 1915 βρέθηκε πάλι να φοράει το χακί στο Μακεδονικό μέτωπο.
Στη συνέχεια μαζί με το Μανώλη Βάλλη έβγαλαν την εφημερίδα «Ελεύθερος λόγος», που ήταν όργανο φανατικό της βενιζελικής παράταξης.
Η επιστράτευση όμως τον οδήγησε ξανά στο μέτωπο της Μακεδονίας από όπου και άντλησε το όλο υλικό, που θα του έδινε μετά τη δυνατότητα να γράψει το περίφημο και κλασικό για τα ελληνικά μας γράμματα αντιπολεμικό του έργο «Η ζωή εν τάφω» (Πρωτοδημοσιεύτηκε,, υπό τη μορφή επιφυλλίδων στην εβδομαδιαία τοπική Λεσβιακή εφημερίδα «Καμπάνα» κατά τα έτη 1923 – 1924). Ο ήρωάς του λοχίας Αντώνης Κωστούλας, που γράφει απ’ τα χαρακώματα τις εντυπώσεις του για το μεγάλο εκείνο μακελειό, δεν είναι στην πραγματικότητα άλλος από τον ίδιο τον συγγραφέα του, τον Στρατή Μυριβήλη. Το έργο χαρακτηρίστηκε σαν «καταπληκτικό βιβλίο» συνιστά δε μια κραυγή έντονης διαμαρτυρίας και μαζί μια φωνή συνείδησης ενός γνήσιου ανθρωπιστή, που δε τη μολύνουν καθόλου τα τότε ύποπτα κηρύγματα μερικών αριστερών κατά του πολέμου και της φρίκης των χαρακωμάτων.
Το κορυφαίο αυτό έργο του Μυριβήλη ακολουθήθηκε και από άλλη σοβαρή λογοτεχνική του επιτυχία, το μυθιστόρημα του «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια» και αυτό πάλι από την «Παναγία τη Γοργόνα» (1949).
Εκτός από τα παραπάνω τρία μυθιστορηματικά του έργα, ο Μυριβήλης διέπρεψε πολύ και ως διηγηματογράφος. Έτσι, ενώ βρισκόταν ακόμη στη Μυτιλήνη, είχε εκδώσει δύο τόμους διηγημάτων του, στους οποίους ήρθαν αργότερα να προστεθούν και οι συλλογές του με τους τίτλους «Το πράσινο βιβλίο», «Το γαλάζιο βιβλίο», «το κόκκινο βιβλίο» και «το βυσσινί βιβλίο», διηγήματα που του εξασφαλίζουν μια θέση όντως κυριαρχική ανάμεσα στους διηγηματογράφους της νεώτερης Ελλάδας.