athensspeeddating.gr :: http://www.mikres-aggelies.com/gnorimies/dating.php ::

 

Μπαϋρον Τζώρτζ Γκόρντον (1788 - 1824)
 
Ο μεγαλύτερος και ενδοξότερους από τους Φιλέλληνες του αγώνα για την εθνική μας παλιγγενεσίας λόρδος Τζωρτζ Μπάυρον, (Βύρων, κατά τον εξελληνισμένο τύπο του ονόματός του), γεννήθηκε στο Λονδίνο και πέθανε στο Μεσολόγγι, σε ηλικία 36 μόνο ετών.
Είχε αριστοκρατική καταγωγή και ο πατέρα του υπήρξε γιος ναυάρχου.
Στη νεαρή του ηλικία άφησε εποχή με την εν γένει άτακτη ζωή, που ζούσε, και τα αρκετά μεγάλα και πολλά ερωτικά του σκάνδαλα.
Ορφάνεψε νωρίς από πατέρα, αλλά το έτος 1798 κληρονόμησε τον παππού του, ο οποίος είχε μια σημαντική περιουσία, μαζί δε με αυτή πήρε και τον τίτλο ευγενείας του (του λόρδου).
Ήταν λίγο κουτσός από το δεξί του πόδι και σ` αυτό ορισμένοι βιογράφοι του αποδίδουν τα πλέγματά εκείνα, που τον διέπλασαν ως χαρακτήρα ατίθασο, ανυπότακτο και αυθάδη κατά τη δική τους, εννοείται, άποψη).
Όταν, τελειώνοντας το Πανεπιστήμιο του Κέμπρητζ, κυκλοφόρησε την πρώτη συλλογή ποιημάτων του, με τον τίτλου `Φευγαλέοι στίχοι`, πολλοί λίγοι μόνο τον πρόσεξαν. Κατόπιν όμως έβγαλε τα επίσης ποιητικά του έργα `Ποιήματα ποικίλων περιστάσεων` και `Ώρες τεμπελιάς`, που έκαναν μια ιδιαίτερα σημαντική αίσθηση. Επειδή δε μερικοί Σκοτσέζοι άσκησαν εναντίον του δεύτερου από τα παραπάνω έργα του μια έντονη κριτική, ο ποιητής αντέδρασε με όμοια οξύτητα, γράφοντας τη σατιρική του πραγματεία `Άγγλοι ραψωδοί και Σκοτσέζοι κριτικοί`, η οποία γνώρισε τεράστια εκδοτική επιτυχία (σημείωσε 5 εκδόσεις, μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα).
Ύστερα απ` όλα αυτά ο Μπάυρον, αφού δανείστηκε πριν ένα σοβαρό ποσό – γιατί τα δικά του κληρονομημένα χρήματα είχαν σχεδόν εξαντληθεί – άρχισε να ταξιδεύει, πηγαίνοντας κατά σειρά: Στη Λισσαβόνα, το Γιβραλτάρ, τη Μάλτα, την Πρέβεζα, τα Γιάννενα, το Τεπελένι (όπου συναντήθηκε με τον Αλί Πασά), την Πάτρα, το Μεσολόγγι, τους Δελφούς, τη Λιβαδειά, τη Θήβα και την Αθήνα (όπου έφθασε τα Χριστούγεννα του 1809 και φιλοξενήθηκε στο σπίτι της Θεοδώρας Μακρή, για την μικρότερη από τις 3 κόρες της οποίας, την Τερέζα, έγραψε ένα από τα λυρικότερα και ωραιότερα ποιήματά του, με τον τίτλο `Κόρη των Αθηνών`). Εξάλλου κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής του στο Σούνιο, εμπνεύσθηκε το άλλο εξίσου περίφημο ποίημα του `Τα νησιά της Ελλάδας` , που το περιέλαβε μετά στο `Δον Ζουάν`. Στο ίδιο δε χρονικό διάστημα της διαμονής του στην Αθήνα – που κράτησε συνολικά 10 βδομάδες – έγραψε και ορισμένους από τους πιο ωραίους στίχους ενός άλλου του αριστουργήματος, του `Τσάϊλντ Χάρολντ`.
Από εδώ πήγε στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, γυρίζοντας έπειτα από δύο μήνες πάλι στην Αθήνα, όπου αυτή τη φορά, εγκαταστάθηκε στο τότε μοναστήρι των Φραγκισκανών (κοντά στο μνημείο του Λυσικράτη) και έμεινε επί 10 ολόκληρους μήνες, κάνοντας ενδιάμεσα εκδρομές στην Πελοπόννησο και σε διάφορα άλλα μέρη.
Κατόπιν έφυγε για την Αγγλία (1811), και φθάνοντας εκεί βρήκε τη μητέρα του στα τελευταία της (μετά από λίγο πέθανε).
Τότε ακριβώς έδωσε στη δημοσιότητα τον υπέροχό του `Τσάϊλντ Χάρολντ`, τον οποίο ακολούθησαν τα ποιήματά του `Γκιαούρ`, `Κουρσάρος` και `Νύμφη της Αβύδου`.
Την ίδια εποχή παντρεύτηκε την Άννα Μίλμπανκ, από την οποία απόκτησε μια κόρη, αλλά, σ` ένα χρόνο, χώρισε μαζί της. Και επειδή το γεγονός αυτό δημιούργησε αρκετά δυσμενή σχόλια στους λεγόμενους `κοσμικούς κύκλους` της Αγγλικής πρωτεύουσας, ο ποιητής, αηδιασμένος, έφυγε από αυτή και πήγε, αρχικά μεν στη Γενεύη, ύστερα δε στη Βενετία, όπου έφθασε κατά το έτος 1816 και όπου μόνιμα πλέον εγκαταστάθηκε.
Στο μεταξύ ο Μπάυρον βρισκόταν στο μεσουράνημα της ποιητικής ακμής και δόξας του. Τα βιβλία του είχαν σημειώσει εξαιρετική εκδοτική επιτυχία και ο ίδιος ήταν στην πρωτοπορία της πνευματικής επικαιρότητας. Ο βαρόνος – λογοτέχνης Θωμάς Μακώλεϋ έγραψε μεταγενέστερα ότι: `Η ποίηση του Μπάυρον έγινε πολύ δημοφιλής, τα δε ποιητικά του έργα διαβάζονταν από πολλές χιλιάδες άτομα, τα οποία ποτέ τους δεν τον είχαν αντικρίσει, ούτε και κατά όψη`.
Άλλα έργα του είναι ο `Μάνφρεντ`, `Η προφητεία του Δάντη`, το `Όνειρο`, η τραγωδία του `Μαρίνος Φαλλιέρ`, το ιστορικό δράμα του `Σαρδανάπαλος`, ο `Κάιν`, ο `Δον Ζουάν` (του οποίου ήρτωας κατά βάθος, είναι ο ίδιος ο ποιητής), το `Όραμα της κρίσης` κ.α.
Μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ο Μπάυρον ήρθε σε επαφή με ορισμένους από τους παράγοντες της και σιγά – σιγά γεννήθηκε μες στο μυαλό του η ιδέα να έρθει εδώ και να βοηθήσει για τη λευτεριά της πολυαγαπημένης του Ελλάδας. Παράλληλα γράφτηκε ως μέλος της Επιτροπής των Φιλελλήνων του Λονδίνου.
Μετά από πολλές σκέψεις, αποφάσισε κάποτε την κάθοδό του στην πατρίδα μαςΧ με το μπρίκι δε `Ηρακλής`, που νοίκιασε, και αφού το φόρτωσε πριν με όπλα, πυρομαχικά και ποικίλα άλλα εφόδια, ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1823 από τη Γένοβα της Ιταλίας για την Ελλάδα. Έπειτα από 18 ημέρες ταξιδιού βγήκε στο Αργοστόλι της Κεφαλλονιάς και από εκεί, σε λίγους μήνες, αναχώρησε βάζοντας πλώρη για το Μεσολόγγι, όπου και έφθασε στις 5 Γενάρη του 1824.
Τα υπόλοιπα, που ακολούθησαν, είναι λίγο – πολύ ιστορικά γνωστά στους Έλληνες. Με ελάχιστα δε λόγια θα έρθουμε να αναφέρουμε μόνο τα εξής: Παρότι οι γιατροί, που έφερε μαζί του, τον συμβούλευσαν να φύγει από εκεί, λόγω της κακής επίδρασης την οποία το υγρό Μεσολογγίτικο κλίμα είχε στην υγεία του, αυτός σε απάντηση, τους είπε: `Όσο στέκομαι ορθός στα πόδια μου, έχω χρέος να μείνω και να αγωνιστώ πιστά. Αυτή η υπόθεση αξίζει εκατομμύρια ανθρώπους σαν κι εμένα`.
Το αποτέλεσμα όμως υπήρξε να νικηθεί τελικά από την κλονισμένη υγεία του, τις στερήσεις και τις κακουχίες της διαμονής του. Πέθανε στις 19 Απριλίου 1824, στις 6 το απόγευμα.
Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, μαθαίνοντας το θλιβερό μαντάτο του θανάτου του, έγραψε την ονομαστή του `Ωδήν εις τον θάνατον του Λόρντ Μπάυρον`, την οποία την αρχίζει έτσι:
`Λευτεριά, για λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί, τώρα σίμωσε και κλάψε εις του Μπάυρον το κορμί`.
Κανένας άλλος Ευρωπαίος ποιητής δεν άσκησε τόσο τεράστια επίδραση στον κόσμο, όση αυτός και ο μεγάλος Γκαίτε. Για μας δε τους Έλληνες την πιο σπουδαία σημασία απ` όλα έχει κάτι, το οποίο έγραψε στο παρελθόν ο Χάρολντ Νίκολσον και σύμφωνα με το οποίο: `Αν ο Βύρωνας είχε εγκαταλείψει τότε την ελληνική υπόθεση, είμαι σίγουρος πως δεν θα υπήρχε Ναυαρίνο`. Δεν θα υπήρχε δηλαδή (ίσως) τότε η ελευθερία και η ανεξαρτησία της Ελλάδας.