Greek-Fonts :: http://www.greek-fonts.com ::

 

Μαρξ Κάρολος (1818 - 1884)
 
Ο μεγάλος Γερμανός – Εβραϊκής καταγωγής – φιλόσοφος, οικονομολόγος, κοινωνιολόγος, δημοσιογράφος, συγγραφέας και ιδρυτής του λεγόμενου `επιστημονικού σοσιαλισμού` ή `μαρξισμού` Κάρολος Μαρξ, γεννήθηκε στην πόλη Treves της Γερμανίας και πέθανε στο Λονδίνο, σε ηλικία 66 ετών.
Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και είχε ασπασθεί τη χριστιανική θρησκευτική πίστη.
Σπούδασε νομικά στη Μπόνν και στο Βερολίνο, αργότερα όμως τα παράτησε για να αφιερωθεί στις φιλοσοφικοϊστορικές μελέτες.
Το 1841 έδωσε, με μεγάλη επιτυχία, εξετάσεις και πήρε δίπλωμα διδάκτορα της φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της ιένας. Η σχετική διατριβή του εφέρε τον τίτλο `Περί της διαφοράς μεταξύ των φιλοσοφικών θεωριών του Δημοκρίτου και του Επίκουρου, σχετικά με τη φύση`.
Το 1842 έγινε συνεργάτης της `Εφημερίδας του Ρήνου`, η οποία διεπόταν από προοδευτικές – φιλελεύθερες, αλλά, συνάμα, αθεϊστικές ιδέες και αρχές, λίγο δε αργότερα – σε ηλικία, μόλις 24 ετών – ορίστηκε και διευθυντή της.
Πλην, λόγω της μαχητικής αρθρογραφίας του, που κρίθηκε ως μη αρεστή από τους λογοκριτές των Αρχών, το 1843 διατάχθηκε το κλείσιμο της εφημερίδας, ο δε Μαρξ, μη έχοντας πια τρόπο για να ζήσει εκεί, βρέθηκε στην ανάγκη να εκπατριστεί, πηγαίνοντας στη Γαλλική πρωτεύουσα.
Κατά τον ίδιο τρόπο περίπου χρόνο νυμφεύθηκε την παιδική του φίλη Τζένη Φον Βεστφάλλεν, κόρη του πλούσιου ευγενή Βαρόνου Φον Βεστφάλλεν, που στάθηκε έκτοτε η πιο πιστή και αφοσιωμένη σ΄ αυτόν, όχι μόνο σύζυγος, αλλά και συνεργάτιδα και οπαδός των ιδεών του. Μετά δύο χρόνια (το 1845) η τότε Γαλλική κυβέρνηση διέταξε την απέλασή του από τη Γαλλία. Κα , ύστερα απ` αυτό, ο Μαρξ αναγκάσθηκε να φύγει στις Βρυξέλες, όπου έμεινε μέχρι το 1848, οπότε ξαναγύρισε στη Γερμανία (στην Κολωνία τη φορά αυτή), ιδρύοντας εκεί τη `Νέα Εφημερίδα του Ρήνου`.
Στη συνέχεια ξαναέφυγε για το Παρίσι και από εκεί για το Λονδίνο, όπου έζησε τα υπόλοιπα του χρόνια, ως το έτος 1883, που πέθανε.
Τα σπουδαιότερα έργα του Μαρξ είναι: 1) `Το κεφάλαιο` (Das Capital), που σημείωσε μετέπειτα μια αφάνταστα μεγάλη, μια πραγματικά πελώρια επίδραση στις ιδέες και τα πεπρωμένα όλου γενικά του κόσμου. 2) Η `κριτική της πολιτικής οικονομίας`, 3) `Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη`, 4) Το `Κομμουνιστικό Μανιφέστο`, που το έγραψε, σε συνεργασία με τον ομοϊδεάτη του Φρειδερίκο Ένγκελς, και το δημοσίευσαν το 1848, σαν μια διακήρυξη των βασικών ιδεολογικοπολιτικών αρχών του `Συνδέσμου των Κομμουνιστών`, τον οποίο ίδρυσαν την ίδια εποχή. Βασικά `σλόγκαν` του έργου αυτού είναι τα επόμενα δύο: α) το `Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε` και β) το `οι προλετάριοι με την επανάστασή τους, δεν έχουν άλλο κάτι να χάσουν, εξόν από τα δεσμά τους και έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο`, 5) `Η μισθωτή εργασία και το κεφάλαιο`. 6) `Η αθλιότητα της φιλοσοφίας` (το οποίο υπήρξε απάντηση του στο βιβλίο του Πιερ Προυντόν `Η φιλοσοφία της αθλιότητας`) κ.α.
Το 1864 μαζί πάλι με τον επιστήθιο φίλο και ομοϊδεάτη του Φρειδερίκο Ένγκελς, ίδρυσαν τη `Διεθνή Ένωση των Εργατών` που, αργότερα, θεωρήθηκε (και ονομάστηκε) ως η `Πρώτη Σοσιαλιστική Διεθνής`.
Βασικό πυρήνα των ιδεών του Μαρξ αποτελεί η διδασκαλία του για τον διαλεκτικό υλισμό και τον ιστορικό υλισμό. Έτσι:
1) Η θεωρία του διαλεκτικού υλισμού – σε γενικότατες γραμμές – πρεσβεύει πως μόνο η ύλη υπάρχει πράγματι, κάθε δε άλλο στοιχείο έξω από αυτή (π.χ. οι ιδέες, οι σκέψεις, η συνείδηση και οι άλλες διάφορες ψυχοπνευματικές λειτουργίες του ανθρώπου) αντικατοπτρίζουν την αντικειμενική πραγματικότητα, μέσα στην οποία ζει, είναι δηλαδή, απλές λειτουργικές μα μαζί αντανακλαστικές ενέργειες ή ιδιότητες της ύλης.
Σε συνέπεια, προς τα παραπάνω, ο διαλεκτικός υλισμός διακηρύττει, ότι: γενική βάση του όλου πολιτικοκοινωνικού οικοδομήματος δεν είναι άλλη από την οικονομική. Και ότι το άτομο είναι ένα απλό εξάρτημα του παραγωγικού μηχανισμού της κοινωνίας, `ένα ζώο που κατασκευάζει εργαλεία`, κατά τη σχετική έκφραση του ίδιου του Μαρξ.
2) Η θεωρία του ιστορικού υλισμού πρεσβεύει ότι η ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι, παρά μια αλυσίδα μόνιμης διαμάχης μεταξύ των ανταγωνιζόμενων κοινωνικοοικονομικών τάξεων, δηλαδή, με άλλα λόγια, μεταξύ των εκμεταλλευόμενων και των εκμεταλλευτών τους.
Ιδεώδες, προς το οποίο πρέπει να αποβλέπει και για το οποίο πρέπει να αγωνίζεται ο άνθρωπος, είναι – σε τελευταία ανάλυση – η εγκαθίδρυση μιας αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας, με επιβολή της κοινοκτημοσύνης, (δηλαδή της από την ολότητα κατοχής και διάθεσης των παραγωγικών μέσων και της αντίστοιχης κατάργησης της ιδιοκτησίας, καθώς και κάθε γενιά εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο).
Οι θεωρίες του Μαρξ άσκησαν μια μεγάλη και ανυπολόγιστης ακόμη έκτασης επίδραση, προπαντός στον κόσμο του 20ου αιώνα.