Rhta :: http://www.RHTA.com ::

 

Λασκαράτος Ανδρέας (1811 - 1901)
 
Υπήρξε αξιόλογος Κεφαλλήνιος ποιητής και πεζογράφος, μ` ένα πνεύμα λίαν θυμόσοφο, πικάντικο, καυστικό κι αληθινά σπινθηροβόλο.
Έγραψε έμμετρα και πεζά έργα, κυρίως με σατυρικό περιεχόμενοΧ κοντά δε στα άλλα έβγαζε και μια σατιρική εφημερίδα, με τον τίτλο `Λύχνος`.
Επειδή, όμως, τόσο τα γραπτά του όσο και τα λόγια του δεν `χάριζαν κάστανα`, όπως λέει κι ο λαός, προκάλεσε στην εποχή του κύμα ολόκληρο εναντίον των αντιδράσεων από την πλευρά των θιγομένων (και προπαντός, από τον κλήρο της πατρίδας του, τον οποίο έλεγχε συχνά για τις διάφορες ατασθαλίες του). Το αποτέλεσμα αυτού ήταν να αφορισθεί από την Εκκλησία, να γίνει αντικείμενο πολλών διώξεων και να υποπέσει απ` αυτά κατόπιν σε στερήσεις οικονομικές. Αλλά, χωρίς και να κατορθώσουν εχθροί του να κάμψουν κάποτε το άτρομο μαχητικό του σθένος.
Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια, που του έδωσε όλα τα μέσα για να σπουδάσει, αρχικά μεν στο Αργοστόλι και την Κέρκυρα – όπου για δασκάλους του είχε τον Νεόφυτο Βάμβα και τον Ανδρέα Κάλβο – μετά δε στην Ιόνιο Ακαδημία, το Παρίσι και την Ιταλία.
Γυρίζοντας στον τόπο του άνοιξε δικηγορικό γραφείο, αλλά δε σημείωσε επιτυχία στο επάγγελμά του. Και για αυτό το λόγο στράφηκε κατόπιν προς την πολιτική και τη δημοσιογραφία.
Είχε γνωριστεί κατά καιρούς, και με τους δύο εθνικούς μας ποιητές, δηλαδή τον Διονύσιο Σολωμό και τον Κωστή Παλαμά.
Το 1872 έβγαλε την ποιητική του συλλογή (`εκλογήν` την είχε ονομάσει ο ίδιος) με τον τίτλο `Στιχουργήματα`.
Έγραψε όμως και αρκετά άλλα έργα, τόσο σε στίχους όσο και σε πεζό λόγο, όπως είναι π.χ.: η `Στιχουργική`, οι `Στοχασμοί, ήτοι συλλογή σοφών γνωμών`, `Ήθη και έθιμα της Κεφαλλονιάς`, `Οι καταδρομές μου`, `Αυτοβιογραφία`, `Ιδού ο άνθρωπος` (που είναι κάτι το ανάλογο προς τους γνωστού `Χαρακτήρες` του αρχαίου Θεοφράστου) κ.α.
Στο έργο του ο Λασκαράτος καταπολεμά και μυκτηρίζει κάθε τι το κατά τη γνώμη του στραβό, ανάποδο και υποκριτικό, κάθε τι αντίθετο προς την αληθινή εντιμότητα, τη θρησκεία, την ηθική και την κοινωνική ευπρέπεια, όπως αυτός τις αντιλαμβανόταν. Έτσι, καυτηρίασε πολύ – μέχρι υπερβολής και βωμολοχίας αρκετές φορές – τις διάφορες δεισιδαιμονίες των κληρικών και την από τους τελευταίους εκμετάλλευση της λαϊκής ευπιστίας και αμάθειας.
Σαν άτομο είχε χαρακτήρα ειλικρινή και πολύ μαχητικό. Εξάλλου, διέθετε αναμφισβήτητο σατιρικό ταλέντο, δύναμη εκφραστική και ένα ύφος γλωσσικό ιδιαίτερο, που ο Παλαμάς το χαρακτήρισε ως `χαριέστατον και ευφωνότατον`.