handmades.gr :: http://www.handmades.gr ::

 

Κλεμανσώ Γεώργιος (1841 - 1929)
 
Ο Κλεμανσώ (που, για τη δυναμική του φυσιογνωμία σαν Πρωθυπουργού της Γαλλίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, επονομάσθηκε `ο τίγρης της Ευρώπης`), Υπήρξε Γάλλος δημοσιογράφος, συγγραφέας και πολιτικός.
Είχε σπουδάσει ιατρική και το έτος 1870 έγινε για πρώτη φορά βουλευτής.
Κατόπιν ίδρυσε στο Παρίσι την εφημερίδα `Δικαιοσύνη` διακρίθηκε δε πολύ σαν αρθρογράφος της. Εξάλλου ήταν και ένας ρήτορας δεινός του Γαλλικού Κοινοβουλίου.
Μετά, από τις στήλες μιας άλλη παρισινής εφημερίδας, της `Αυγής`, μαζί με τον Αιμίλιο Ζολά, έκανε εντονότατο αγώνα γύρω από την υπόθεση του λοχαγού Ντρέιφους και κατά των συνωμοτών , οι οποίοι χάλκευσαν τη σε βάρος του ψεύτικη κατηγορία για προδοσία, κατηγορία που οδήγησε το Γαλλοεβραίο αξιωματικό προς τη γνωστή άδικη καταδίκη του σε ισόβια κάθειρξη, στο `νησί του διαβόλου`.
Το 1906 έγινε Πρωθυπουργός της Γαλλίας επί τρία χρόνια (ως το 1909).
Στη συνέχεια ίδρυσε την εφημερίδα `Ελεύθερος Άνθρωπος`. Το 1917 πάνω στη βράση του Παγκοσμίου Πολέμου, που είχε μάλιστα τότε πάρει μια δυσμενή τροπή για την `Αντάντ`, ανέλαβε και πάλι στα χέρια του τη διακυβέρνηση της χώραςΧ κι έριξε όλο του το βάρος στην πλάστιγγα για την άλωση της νίκης, καταδιώκοντας σφόδρα τους ειρηνόφιλους και τους ηττοπαθείς. Μεταξύ των άλλων μέτρων, που έλαβε τότε, συγκαταλέγεται και η τοποθέτηση του Στρατάρχη Φός σαν Αρχιστράτηγου των συμμαχικών στρατιών, πράγμα το οποίο έστρεψε κατόπιν την όλη πορεία του πολέμου υπέρ των Αγγλογάλλων και Αμερικανών συμμάχων. Γιατί έτσι κατορθώθηκε ο συντονισμός στα σχέδια και τη γενική πρακτική της διεξαγωγής των στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Μετά την ανακωχή έβαλε υποψηφιότητα για Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά, κυρίως λόγω των σκληρών μέτρων του κατά την πολεμική περίοδο, δεν πέτυχεΧ με αποτέλεσμα να αποσυρθεί έκτοτε στην ιδιωτική ζωή και τη συγγραφή διάφορων βιβλίων του.
Έγραψε αρκετά έργα, όπως τα με τους τίτλους: `Δημοσθένης`, `προς τη δύση της σκέψης` και `Ο πέπλος της ευτυχίας` κ.α.
Είχε φιλελληνικά αισθήματα, τα οποία έδειξε τόσο κατά τη συνομολόγηση των μετά την λήξη του πολέμου συνθηκών (Βερσαλλιών, Σεβρών κ.λπ.) όσο και πιο πριν με τη συνηγορία που εκδήλωσε πάνω στο ελληνικό υπόμνημα για το φλέγον τότε ζήτημα της Κρήτης.